ZOALS VERWACHT LOOPT ALLES ANDERS
VERWACHTINGEN ONDERZOEKEN, OMDENKEN, MAG IK MENS ZIJN?
ZOALS VERWACHT LOOPT ALLES ANDERS!
Ik wilde mijn laatste trifecta-terugblik op het
hashtag
#IHBV-congres doen maar zoals verwacht liep alles anders. Niet door de griep die me velde op de terugweg maar door intensieve mantelzorg voor een dierbare.
Het OM-denken, waar “Zoals Verwacht Loopt Alles Anders” uit voortvloeit, zit eigenlijk wel in mijn blauwdruk - tot op het irritante af volgens mijn omgeving. Vorige week liepen mijn radartjes die normaal voor alles talloze oplossingen in een split second hebben, grandioos vast.
Mantelzorg doe ik nu ruim twee jaar, zonder klagen overigens, ik kwam echter in de maalstroom terecht van mijn dierbare die buiten de pijn om, voor de meeste oplossingen problemen ziet. Dit botst gigantisch met mijn innerlijke efficiëntie-engine.
Ik behoor zelf tot de bekende 5 a.m. club met een iron-tight morning routine van excellent self-care — een ZERO WASTE OF TIME & ENERGY-principe waar ik jaren naartoe heb gewerkt. Talloze stromingen, methodieken en programma’s heb ik onderzocht en beoefend, om tot mijn eigen ultieme ritme en structuur komen. En juist die structuur en discipline geven mij de vrijheid en flexibilieit om van echte waarde voor anderen te zijn.
De combinatie van griep en mantelzorg brachten me in een staat van frustratie en fixed mindset. Ik schroefde mijn energetische reinigingen en visualisaties enzovoorts op. Uiteraard nam mijn frustratie alleen maar toe, iets met een Chinese fingertoy, wat zag ik toch niet met dat enorme bewustzijn van mij? Totdat een jaren 80 liedje me ergens in de auto natuurlijk in huilen uit liet barsten, zogenaamd uit het niets uiteraard.
Mijn verwachtingen en realiteit lagen mijlenver. Ik voelde me verteerd door pijn, pijn dat ik niet herformuleren tot een mooi inzicht. Ik voelde me nietig, machteloos, en hoezo had mijn brein hier geen uitweg voor. Ik was het me simpelweg niet bewust.
Zoals Antonio Damasio schreef: "Gevoelens ontstaan op de grens van zijn en weten." En ik was op dat moment beperkt tot mijn kernbewustzijn. Pas toen ik op interne verkenning ging door alles te laten zijn, kwam ik pas weer thuis in mijn complexe, autobiografische zelf.
Ik was domweg vergeten mens te zijn. Ik mag dan wel een waanzinnig vindingrijk brein hebben maar dat bracht me nu alleen maar verder van huis. Ik zat gewoon zeer ingenieus gevangen in mijn Cartesian split ;-), Rouw is het recept, rauwe rouw! Hoogbegaafd menszijn is soms zeer ingewikkeld, pff 😙
xo, Dyonne

